Kijk, dit is Mientje

Haar ogen twinkelen als ze terugdenkt aan die zaterdag in november. Gehuld in haar prachtige, bordeauxrode mantelpak mocht Mientje in het bijzijn van haar medebewoners en diverse genodigden het lint doorknippen bij de entree van Rooyhof. Daarmee was de nieuwe vleugel met 34 zorgstudio’s officieel geopend. “Ik voelde me oprecht vereerd dat ik dat mocht doen. Zóveel mensen om me heen. Het was een prachtige middag.”

Bijna een jaar woont de geboren Brabantse nu in haar nieuwe studio op de tweede verdieping. Ze kijkt uit op de monumentale binnentuin van het voormalige kloostercomplex en weet zich omringd door alles wat haar dierbaar is. Liefdevolle zorg en zinvolle dagbesteding zijn binnen handbereik. “Ik slaap hier beter dan in mijn vorige appartement in De Mulder. Ik weet niet waar het aan ligt, maar één ding weet ik wel: het voelt goed hier.”

Ze kijkt naar wat wél kan

Ze wijst naar een antiek Mariabeeld op de kast. Een verjaardagscadeau van haar man Jac. “Ik was twintig toen we trouwden en samen in Venray gingen wonen. Hij werkte als voorman in een kippenslachterij, ik zorgde voor het huishouden en had verschillende schoonmaakadressen.” Haar ogen worden vochtig. “Jac en ik waren zestig jaar getrouwd. Dat hebben we nog samen met de familie gevierd. Twee maanden later moest ik hem loslaten.”

Mientje is 91 en nog bijzonder helder van geest. Haar lichamelijke ongemakken – “vervelende hoestbuien en artrose” – neemt ze voor lief. Zij richt zich liever op wat er wél goed gaat in haar leven.

En dat is een heleboel.

“Ik krijg heel veel bezoek van familie en vriendinnen. We drinken samen koffie, doen een spelletje of maken een wandeling. Ook halen ze me vaak op. Dan gaan we gezellig boodschappen doen, lunchen of een verjaardag vieren.”

Geen stilzitter

Ook in Rooyhof zelf vindt ze volop vertier. Knutselen, kienen, bingo, rummikuppen of genieten van live muziek in de binnentuin: de geboren Brabantse is overal voor in.

“Mientje is echt een sociaal dier. Ze praat met iedereen”, zegt Sandra Cornelissen, coach Welzijn bij De Zorggroep. “Bewoners kunnen bij ons kiezen uit verschillende activiteiten. Maar daar hoeven ze natuurlijk niet op te wachten. We zien steeds vaker dat mensen elkaar zelf opzoeken en samen iets gaan ondernemen. Een spelletje doen in de huiskamer bijvoorbeeld, of een wandeling maken. Dat is precies wat we voor ogen hebben. Dat is wat we bedoelen met eigen regie.”

Mientje wacht niet af. Met haar rollator wandelt ze elke dag door de tuin. Daarnaast neemt ze regelmatig plaats op het bankje bij de entree, dat Jongen vorig jaar bij de opening aan de bewoners schonk. “Dan ga ik lekker puzzelen of een boek lezen. Ik ben niet iemand die de hele dag binnen zit.” Via het koord dat om haar nek hangt, kan ze direct zorg oproepen. Maar dat gebruikt ze nauwelijks. “Ik kom uit een gezin van veertien kinderen. Dan leer je om problemen zelf op te lossen.”

Rooyhof is veel meer dan een woonzorglocatie. Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten. Dat was precies wat De Zorggroep en Jongen voor ogen hadden. Tijdens de verbouwing organiseerde Jongen een barbecue voor de bewoners die al in Rooyhof woonden. In de aanloop naar Kerst ontstaken zij samen de lichtjes van een grote kerstboom.

Haar grootste trots

Inmiddels weten bewoners elkaar steeds beter te vinden. Voor een praatje, een spelletje of gewoon voor de gezelligheid. Mientje is erbij. Ze lacht, straalt warmte uit en maakt met iedereen contact.  

Boven de televisie hangt het cadeau dat ze voor haar 91e verjaardag kreeg: een groepsfoto van haar grootste trots. Haar drie kinderen, zes kleinkinderen en tien achterkleinkinderen. “In oktober word ik 92. Dan gaan we met z’n allen naar de kinderboerderij. En dan samen eten.”

Ze glimlacht. 

“Gelukkiger kun je mij niet maken.”